ΓΙΑ ΤΥΧΩΝ ΑΠΟΡΙΕΣ ΚΑΙ ΔΙΕΥΚΡΙΝΗΣΕΙΣ...

Προεπισκόπηση



† Κύριε, τὰ χείλη μου ἀνοίξεις, καὶ τὸ στόμα μου ἀναγγελεῖ τὴν αἴνεσίν σου (Ψαλ. 50,17)

ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΟΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΤΑΥΤΙΖΟΜΑΣΤΕ ΠΛΗΡΩΣ ΜΕ ΤΙΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΔΙΑΚΟΨΕΙ
ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟ ΚΑΙ ΣΥΜΠΟΡΕΥΟΜΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ.



Τρίτη, 7 Απριλίου 2020

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος: “Αύριο μεθαύριο ποιος ξέρει τι νόμοι θα βγούνε; Νόμοι οι οποίοι μπορούν να μας απαγορεύουν να πάμε και στην εκκλησία..τι θα κάνουμε;”

Αποτέλεσμα εικόνας για π. Αθανάσιος Μυτιληναίος

Απομαγνητοφωνημένο απόσπασμα ομιλίας του Γέροντα Αθανάσιου Μυτιληναίου 6/12/81

… Αλλά είναι κάτι πιο σπουδαίο να αισθάνομαι προϊστάμενο το Θεό κι όχι αυτό τον προϊστάμενο τον άνθρωπο…

Ότι και να συμβαίνει όπως και να ΄χει το πράγμα όταν κανείς έχει αφεντικό το Θεό τότε δεν τον ενδιαφέρει. Εδώ εφάνηκε θαυμάσια στο Δανιήλ στη μετέπειτα ιστορία. Και είπον οι τακτικοί ουχ ευρήσομεν κατά Δανιήλ πρόφασιν .Δεν υπάρχει κάτι που να σκοντάφτει ο Δανιήλ, δεν μπορούμε να βρούμε μια αιτία, ει μη εν νομίμοις Θεού αυτού. Θα φροντίσουμε να βρούμε κάτι που να αναφέρεται στη δική του θρησκεία.

Και τι έκαναν; Ακούστε τι έκαναν: Πηγαίνουν και λέγουν εις τον βασιλέα. Βασιλεύ σου συνιστούμε το εξής όπως ος αν αιτήση αίτημα παρά παντός Θεού και ανθρώπου, δηλαδή αν κάποιος άνθρωπος έρχεται να ζητήσει κάτι είτε από Θεό είτε από άνθρωπο να μην το ζητήσει παρά μόνο από ΄σένα για τριάντα ημέρες. Αυτό μοιάζει ίσως κάτι πολύ περίεργο για την εποχή μας όπως το ακούει κανείς , αλλά όπως σας είπα και μια περασμένη φορά, σε μια εποχή που εθεοποιήτο ο βασιλεύς , ο βασιλεύς ήτο μονοκράτωρ με όλη τη σημασία της λέξεως μέχρι θεοποιήσεως. Το να υπάρχει αυτή η θέσις για τριάντα ημέρες να ζητάει ο οποιοσδήποτε κάτι που ήθελε ούτε από Θεό ούτε από άνθρωπο αλλά από το βασιλέα, αυτό ενίσχυε τη θέση του βασιλέα ως βασιλεύς μέσα στη χώρα. Δηλαδή ήταν κάτι πολύ πετυχημένο από πλευράς τακτικής και επειδή αυτό ήρεσε εις τον βασιλέα δεν υποπτεύθηκε όμως τι αυτοί μηχανεύονται, τι μηχανορραφίες δημιουργούν γι αυτό και απεδέχθη την πρότασή τους κάτι που έμοιαζε ότι στερεώνει το βασιλέα εις τον θρόνο του και για να κατοχυρώσουν αυτοί την άποψή τους ώστε εκεί να βρούν ένα πάτημα εναντίον του Δανιήλ. Είπαν αν συμφωνείς αυτό να γίνει δόγμα δηλαδή να γίνει νόμος. Οπότε ως νόμος του κράτους δεσμεύεται κατά κάποιο τρόπο και ο ίδιος ο βασιλεύς…Γι αυτό το λόγο τον έβαλαν και έκανε νόμο και υπέγραψε ο βασιλεύς τον νόμον. Όταν έγινε ο νόμος τότε παρακολουθούν το Δανιήλ αν θα κάνει προσευχή ώστε αν θα κάνει προσευχή να πάνε να τον καταγγείλουν. Σημειώστε δε εκείνος που θα ζητούσε κάτι ή από το Θεό της κάθε θρησκείας ή από άλλο άνθρωπο θα ερρίπτετο εις τον λάκκο των λεόντων. Αυτό ήτο η ποινή, όπως κάθε νόμος προβλέπει και την ποινή …Ο Δανιήλ όμως δεν ξιπάζεται να πει τώρα δεν θα κάνω την προσευχή μου επειδή βγήκε ένας τέτοιος νόμος. Αύριο παιδιά δεν ξέρουμε τι νόμοι θα βγούνε! Αύριο μεθαύριο ποιος ξέρει τι νόμοι θα βγούνε; Νόμοι οι οποίοι μπορούν να μας απαγορεύουν να πάμε και στη εκκλησία..τι θα κάνουμε; Θα αρχίσουμε να υπολογίζουμε τους νόμους του κράτους όταν άπτονται εγγίζουν την πίστη μας; Μην ξεχνάτε ότι οι μάρτυρες ήσαν οι πιο σπουδαίοι και μάλιστα αν ήταν στρατιώτες οι πιο γενναίοι στρατιώτες που πολεμούσαν υπέρ των βασιλέων. Όταν όμως οι απαγορεύσεις ήγγιζαν την πίστη τους τότε έλεγαν: Πρώτα είναι ο ουράνιος βασιλεύς και μετά ο επίγειος! Τ Ε Λ Ε Ι Ω Σ Ε ! ! ! Προσέξτε αυτό το σημείο!

…Γι αυτό σας είπα να ετοιμάζεσθε πάντοτε. Δεν ξέρουμε την αυριανή μέρα τι θα γίνει. Θεωρώ μόνο τούτο ότι ο αντίχριστος αυτό θα κάνει, αυτό θα κάνει..θα πω κάτι άλλο θα κλείσει ολότελα τις εκκλησίες. Θα γίνει διωγμός τρομερός εκ μέρους του αντιχρίστου αυτά τα γνωρίζουμε βέβαια και οι πατέρες μας ειδοποιούν γι αυτό. Οπότε ας ετοιμαζόμεθα πάντοτε!Τι έκανε όμως ο Δανιήλ όταν εβγήκε ο νόμος αυτός;Τη δουλειά του! Ακούστε τη δουλειά του! Στο κάτω κάτω της γραφής η θρησκεία είναι ιδιωτική υπόθεσις .Ήταν πολύ εντάξει απέναντι στο βασιλέα σαν υπάλληλος .Τι θα έκανε και τι θα επίστευε ήταν δικός του λογαριασμός. Γι αυτό το λόγο δε διστάζει να κάνει την προσευχή του και μάλιστα εις το υπερώον του σπιτιού του σε ένα ανώγειο σε ένα δωμάτιο που ήταν ειδικό για προσευχή με τα παράθυρα ανοιχτά. Όχι προκαλώντας αλλά διότι είχε τη συνήθεια να κάνει την προσευχή του με τα παράθυρα ανοιχτά! Σας το λέω άλλη μια φορά Όχι δια να προκαλέσει αλλά διότι απλώς δεν θέλει ούτε καν από τις συνήθειες του να βγει. Θα μπορούσε να πει κανένας να ΄κλεινε τα παράθυρά του και να κάνει την προσευχή του μέσα και να μην τον δει κανένας να τραβήξει τις κουρτίνες και ποιος θα τον έβλεπε; Ανέβηκαν σε κάποιες ταράτσες οι εχθροί του και βάλανε τα κιάλια … τι κάνει, γονατίζει,προσεύχεται; Έτοιμοι να καταγγείλουν! Μη ξιπάζεστε..Εάν φοβόμαστε,στη βασιλεία του Θεού δεν θα μπούμε !Τοις δε δειλοίς λέει το βιβλίο της Αποκαλύψεως ,το μέρος αυτών, οι δειλοί αυτοί οι οποίοι φοβούνται ακριβώς αυτό να ομολογήσουν τη θέση τους και τη στάση τους ως πιστοί που είναι! τοις δε δειλοίς το μέρος αυτών εν τη λίμνη τη καιομένη πυρί και θείω ο εστίν ο θάνατος ο δεύτερος… !!!

…………………………………………..

Απομαγνητοφωνημένο απόσπασμα περίπου απ το 12ο μέχρι 20ο λεπτό. Ολόκληρη η ομιλίαhttp://www.arnion.gr/mp3/omilies/p_athanasios/prof_danihl/prof_danihl_008.mp3?fbclid=IwAR2oPIP4WFFOdIupbT86XSMFhe-W73D1XMcb5uvt2UaC5bE-upyVvl6SPgk (τελευταία στο βιβλίο του Δανιήλ)..




ΠΗΓΗ

ΜΠΑ ; Ο Υπουργός Υγείας του Ισραήλ περιμένει την έλευση του “Μεσσία” τον Απρίλιο !


Κατά τον Υπουργό Υγείας του Ισραήλ , η λύση για την πανδημία του 'COVID-19', είναι η αναμενόμενη από τους Ιουδαίους, έλευση του “Μεσσία”, την οποία προσδοκά κατά τον μήνα Απρίλιο, κατά την διάρκεια του Ιουδαϊκού Πάσχα!

Ο υπουργός Υγείας , Yaakov Litzman, είναι ένας υπερορθόδοξος ραβίνος και επικεφαλής του Ιουδαϊκού κόμματος “Ενωμένη Τορά “.
Σε συνέντευξή του στο Chamal News και στις 19/03/20 αλλά και σε άλλα τηλεοπτικά μέσα που αναδημοσιεύθηκε και στις εφημερίδες “The Times of Israël” και “Jerusalem Post”, ερωτήθηκε περί των μέτρων για την αναχαίτιση της αυξανόμενης διασποράς του Κορανοϊού στο Ισραήλ.


Ο Λίτζμαν αρχικά , προέτρεψε τον Ισραηλινό λαό να πλένει τα χέρια, να διαφυλάτει την κοινωνική αποστασιοποίηση και να μην συγκεντρώνεται σε μέρη με περισσότερους από 10 ανθρώπους.
Ο υπουργός πρόσθεσε ότι εάν οι άνθρωποι δεν συμμορφωθούν, θα υπάρξει πρόβλημα .


Ωστόσο όταν ερωτήθηκε για την πιθανότητα παράτασης του lockdown μέχρι τις διακοπές του ( Εβραϊκού) Πάσχα που ξεκινούν στις 12 Απριλίου , αυτός απάντησε :


“Μη γένοιτο ! 


Προσευχόμαστε και ελπίζουμε ότι ο Μεσσίας θα φτάσει πριν το Πάσχα , έρχεται η εποχή της λύτρωσής μας. 

Είμαι βέβαιος ότι ο Μεσσίας θα έρθει το Πάσχα και θα μας σώσει με τον ίδιο τρόπο που ο Θεός μας έσωσε κατά την Έξοδο απο την Αίγυπτο και μας ελευθέρωσε.

Ο Μεσσίας θα έρθει και θα μας σώσει όλους και θα μας εξαργυρώσει από όλα τα κακά”



dimpenews. com




"ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ"



ΠΗΓΗ

Σάββας Ἠλιάδης: ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΝΙΚΗ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ (Α΄Μέρος)


Μια ιστορία από τη Σαρακοστή, του αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς ...

Από το βιβλίο: «ΟΜΙΛΙΕΣ B’», Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Εκδόσεις «ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΚΥΨΕΛΗ» 

Στις δύσκολες ώρες που περνά σήμερα η πατρίδα μας αλλά και ο κόσμος όλος, είναι φυσικό, κάποιους συνανθρώπους μας να τους καταλαμβάνει το πνεύμα της φοβίας, της απαισιοδοξίας και ακόμη χειρότερα, του αδιεξόδου. Κάποιες δυνάμεις, δυστυχώς, σκοπίμως ή μη, επιβαρύνουν το κλίμα και, καθώς φαίνεται, τρομοκρατούν τον κόσμο και τον κρατούν σε ηθική και πνευματική καταστολή. Τέτοιες ώρες οι δικές μας φωνές είναι πολύ ισχνές και αδύναμες και ελάχιστα μπορούν να βοηθήσουν στην καλλιέργεια ανδρείου εν Χριστώ φρονήματος.

Τώρα είναι η ώρα που οι ψυχές έχουν ανάγκη από τον λόγο των αγίων. Τον λόγο της αλήθειας, που τις ελευθερώνει, τις ειρηνεύει και τις αντρειεύει . Τέτοιο λόγο - απόσπασμα ομιλίας του - φωτισμένο και παρηγορητικό, θα μας απευθύνει ο άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς: Ό,τι κι αν συμβαίνει στη ζωή, είναι απολύτως βέβαιο και πρέπει να το πιστεύουμε ακράδαντα, πως τελικά θα νικήσει το καλό!


*** 

« … Ακούστε μια απλή ιστορία, με την οποία η εκκλησία του Χριστού δίνει απάντηση στους ανθρώπους, που είναι απαισιόδοξοι λόγω τη αδυναμίας τους και της ολιγοψυχίας τους. 


Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΘΕΑΝΘΡΩΠΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ...

Κάποτε ένα παιδί γεννήθηκε σε μια σπηλιά. Πολλά παιδιά αυτού του κόσμου, παρόλο που γεννήθηκαν σε δωμάτια φωτεινά, σε κούνιες με πούπουλα και μετάξι, παραπονιούνται για την επικράτηση της δύναμης του κακού. Εκείνο το παιδί που γεννήθηκε στην σπηλιά, στην φάτνη με άχυρα, ποτέ δεν παραπονέθηκε, γιατί πίστευε στον Θεό και στην τελική νίκη του καλού. 

 
Το παιδί που γεννήθηκε στην σπηλιά και στα άχυρα αναγκάστηκε να αφήσει την γενέτειρά του, που είναι τόσο αγαπητή στην κάθε παιδική καρδιά και να φύγει με τους γονείς του σε μια μακρινή ξένη χώρα, για να σωθεί από τον τύραννο, που τον καταδίωκε στην πατρίδα του. Τα άλλα παιδιά, παρόλο που δεν ένιωσαν το πικρό ψωμί της ξένης πατρίδας, παρόλο που δεν καταδιώχτηκαν από τον κυβερνήτη της πατρίδας τους, παρόλο που το μόνο που αισθάνθηκαν ήταν η πατρική στοργή και τρυφερότητα, παραπονιούνται και πιστεύουν πως το κακό είναι πιο δυνατό από το καλό. Εκείνο το παιδί, παρόλο που από την παιδική ηλικία αισθάνθηκε την κακία, την τυραννία, την δολιότητα αλλά και την σκληρή ζωή της ξενιτιάς, δεν έχασε την πίστη του. Αντίθετα, μέσα του συνεχώς δυνάμωνε η πίστη για την τελική νίκη του καλού.

Αυτό το παιδί μεγάλωσε και έγινε ένα αγόρι, που έμαθε να ασκεί την κοπιαστική δουλειά του μαραγκού. Πολλά αγόρια , παρόλο που δεν κάνουν καμιά κοπιαστική εργασία, μέχρι να φτάσουν σε ώριμη ηλικία, πάλι παραπονιούνται για τον πολλαπλασιασμό του κακού στον κόσμο. Εκείνο το αγόρι, το οποίο έπρεπε να πελεκάει το ξύλο με το τσεκούρι και μ` αυτόν τον τρόπο να κερδίζει το ψωμί του, δεν παραπονέθηκε ποτέ σ` αυτήν την ζωή για τον πολλαπλασιασμό της κακίας στον κόσμο. Αντίθετα, άντεχε με χαρά κάθε δυσκολία και έφερνε σε πέρας την δουλειά του, πιστεύοντας στην τελική νίκη του καλού.

Αυτό το παιδί που γεννήθηκε στην φάτνη με τα άχυρα και έφυγε νωρίς από την γενέτειρά του, λόγω της τυραννίας που υπήρχε εκεί και από την νεαρή του ηλικία έκανε την επίπονη εργασία του ξυλουργού, μεγάλωσε ένας άνθρωπος, που αγάπησε τους ανθρώπους, τον κόσμο, την ζωή. Μεγάλωσε ένας άνθρωπος, που θέλησε να δυναμώσει την πίστη των ανθρώπων στην έσχατη νίκη του καλού. Και δεν ήταν εύκολο να δυναμώσει την πίστη των ανθρώπων στην τελική νίκη του καλού, γιατί οι άνθρωποι ήταν καταπιεσμένοι από την φτώχεια, τα βάσανα, την αμάθεια, τις αρρώστιες. Έτσι, δεν μπόρεσαν να πιστέψουν στην τελική νίκη του καλού, γιατί το κακό, όπως τα αγριόχορτα που πνίγουν το φυτό, είχε σκοτώσει την πίστη στην ψυχή τους.

Κάποιοι πλούσιοι άνθρωποι, που κέρδισαν με δόλιο τρόπο την εξουσία και τα πλούτη τους, δεν είχαν την τόλμη να πιστέψουν στο καλό, επειδή το καλό ήταν αντίθετο με τον πλούτο τους και την εξουσία τους.



Ο δαίμονα του κακού στη συνέχεια θέλησε να βάλει Αυτόν τον άνθρωπο, που δίδασκε στους ανθρώπους πως η έσχατη νίκη ανήκει στο καλό και όχι στο κακό.
Του έδειξε όλα τα βασίλεια της γης και του είπε: Θα σου δώσω όλη αυτήν την εξουσία και την λαμπρότητα αυτών των βασιλείων. Σε εμένα έχει παραδοθεί και την δίνω σε όποιον εγώ θέλω. Αν, λοιπόν, με προσκυνήσεις, θα είναι όλη δική σου. (Λουκάς 4,6-7). Δεν κατάφερε όμως αυτός ο στιγμιαίος θρίαμβος της κακίας, που υπάρχει σ` αυτόν τον κόσμο, να εντυπωσιάσει Αυτόν τον άνθρωπο, που πίστευε σταθερά ότι ο έσχατος και αιώνιος θρίαμβος θα ανήκει στο καλό. Έτσι, αρνήθηκε την πρόταση του δαίμονα, λέγοντας: Φύγε από μπροστά μου, σατανά. Η Γραφή λέει: Τον Κύριο, τον Θεό σου θα προσκυνάς Και μόνον αυτόν θα λατρεύεις. (Λουκά 4,8). Αυτόν τον άνθρωπο, που δεν ήθελε να προσκυνήσει τον δαίμονα του κακού, παρόλο που του πρόσφερε όλα τα βασίλεια του κόσμου, οι άνθρωποι τον χλεύασαν, λόγω της πίστης του στην έσχατη νίκη του καλού. Δεν τον χλεύασαν οι ασήμαντοι, τον χλεύασαν οι αρχηγοί του λαού του. Αλίμονο για έναν λαό, όταν οι αρχηγοί του δεν πιστεύουν στην τελική νίκη του καλού. Θα καταρρεύσουν και ο λαός και οι αρχηγοί του. Θα καταρρεύσουν, όπως κατάρρευσε και ο λαός του Ισραήλ, τον καιρό που κυβερνούνταν από άνανδρους και υποκριτές πατριώτες. Θα σκοντάψει και θα πέσει, όπως όταν σκοντάφτουν και πέφτουν οι τυφλοί, όταν οδηγούνται από τυφλούς.

Και τελικά αυτός ο Άνθρωπος, ο οποίος γεννήθηκε στην φάτνη με τα άχυρα ούτε όταν τον φυλάκισαν, τον έφτυσαν, τον μαστίγωσαν, τον έβαλαν μαζί με τους ληστές, τον καταδίκασαν σε θάνατο, τον σταύρωσαν, δεν έχασε την πίστη του στην έσχατη νίκη του καλού. Αυτός όλα τα άντεξε, μένοντας σταθερό στην πίστη του, πως η εξουσία του κακού είναι στιγμιαία και πως στο τέλος το καλό θα νικήσει!



Και πραγματικά, όταν τον σταύρωσαν στον Γολγοθά, η κακία αληθινά θριάμβευσε. Ποτέ ο θρίαμβος του κακού δεν φάνηκε τόσο ολοκληρωτικός, όσο εκείνη τη στιγμή. Όταν αυτός, ο δίκαιος και αμερόληπτος άνθρωπος, εξέπνευσε εξαιτίας του μαρτυρίου, στην ψυχή της μητέρας του και των φίλων του, που στέκονταν στενοχωρημένοι κάτω από τον σταυρό, ενισχύθηκε η πίστη στην έσχατη νίκη του κακού. Η πίστη τους στην νίκη του καλού, που είχε δυναμώσει στην ψυχή τους ο Χριστός, ζώντας τόσες μέρες μαζί τους, έσβησε, όπως σβήνει η φλόγα του κεριού, όταν φυσάει την νύκτα ο αέρας.

Οι φίλοι του εσταυρωμένου και δίκαιου ανθρώπου γύρισαν το βράδυ στα Ιεροσόλυμα, βοηθώντας την πονεμένη μάνα να περπατάει πάνω από τον πέτρινο λόφο. Ενώ η μάνα πίσω από την πλάτη της άφηνε τον Γολγοθά, ο Γολγοθάς ασταμάτητα ήταν μπροστά στα μάτια της. Στον σκοτεινό ουρανό έλαμπαν τα αστέρια και οι φίλοι του εσταυρωμένου απογοητευμένοι βλέποντάς τα έλεγαν: Έγιναν τόσα και όμως εσείς αστέρια λάμπετε! Ακόμη και ο ουρανός χαίρεται για την επικράτηση του κακού στο καλό;

Έτσι, πιθανόν, μιλούσαν στα αστέρια με πονεμένη ειρωνεία οι μαθητές και φίλοι του Χριστού, γυρίζοντας από τον Γολγοθά. Αλλά δεν θα μιλούσαν έτσι ούτε η λύπη θα έσφιγγε την ψυχή τους, εάν εκείνη την στιγμή μπορούσαν να σηκώσουν την κουρτίνα και να δουν πίσω από αυτήν το μέλλον. Να δουν πολλούς ναούς, χτισμένους στην δόξα του Δασκάλου τους. Ούτε η πληγωμένη μάνα θα έπεφτε από εξάντληση περνώντας από τον λόφο, εάν τότε ήξερε πως το μαρτύριο του γιου της στον Γολγοθά δεν ήταν ούτε μπορούσε να είναι η τελευταία πράξη στη ζωή του, όπως το κακό τέλος δεν μπορεί να είναι η τελευταία πράξη σ` ένα καλό θεατρικό έργο. Αυτή είναι η απλή ιστορία, που η εκκλησία σήμερα λέει στους πιστούς. Το τέλος αυτής της ιστορίας είναι πως ο Χριστός νίκησε, το καλό νίκησε. 


Ανάσταση: η Ελπίδα για τη δική μας θέωση : όλα τα έθιμα και ο ...

Εσείς, που είστε λυπημένοι, σηκώστε το κεφάλι. Αυτή η παλιά ιστορία μπορεί και στην δική σας εποχή να δώσει ξανά ζωή σε πολλές μαραμένες καρδιές και να θερμάνει την πίστη πολλών απογοητευμένων ανθρώπων. Γιατί υπάρχουν πολλές μαραμένες και απογοητευμένες καρδιές στην εποχή μας. Η εποχή μας είναι βαριά και ψυχρή, σαν το μολύβι. Είναι φυσιολογικό να υπάρχει τόση απογοήτευση κάτω από αυτό το βάρος και εξαιτίας αυτής της ψυχρότητας…».


(Συνεχίζεται: Β΄ Mέρος-Τέλος)

Αντιγραφή-επιμέλεια:

Σάββας Ηλιάδης 

Δάσκαλος 

Κιλκίς, 5-4-2020





ΑΠΟΤΕΙΧΙΖΟΥΣΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΝ ΕΡΗΜΩ

+ Σήμερα Τρίτη 25/3/2020 με το πάτριο ημερολόγιο γιορτάζουν:+++ Εὐαγγελισμός τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου,Όσιος Σεννούφιος ο Σημειοφόρος.

+++ Εὐαγγελισμὸς τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου


+++ Εὐαγγελισμὸς τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου

Ἡ λειτουργικὴ παράδοση καὶ ἡ Ὀρθόδοξη πνευματικότητα τοποθετοῦν σὲ ἰδιαίτερη θέση τὴν σημερινὴ ἑορτὴ τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου. Καὶ εἶναι ἀλήθεια ὅτι οἱ θεομητορικὲς ἑορτὲς πλουτίζουν τὴν λειτουργική μας ζωή, γιατί ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ πάντοτε ἀτενίζει μὲ ἰδιαίτερη ἀγάπη καὶ σεβασμὸ τὴν μεσίτρια τοῦ οὐρανοῦ. Οἱ θεολογικοὶ λόγοι καὶ ὕμνοι στὴν Κυρία Θεοτόκο εἶναι σὲ τελευταία ἀνάλυση δοξολογία στὸν Λόγο τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἔγινε ἄνθρωπος γιὰ τὴν σωτηρία τοῦ ἀνθρώπινου γένους.

Τὸ μόνο ὄνομα τῆς Θεοτόκου, Μητέρα τοῦ Θεοῦ, περιέχει ὅλο τὸ μυστήριο τῆς οἰκονομίας τῆς σωτηρίας, λέγει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός. Ἀποδεικνύεται ἔτσι ὅτι ἡ Μητέρα τοῦ Χριστοῦ ἀποκαλύπτεται στοὺς πιστοὺς ὡς ἡ κατ’ ἐξοχὴν μάρτυς τοῦ γεγονότος, πὼς ὁ Θεὸς προσέλαβε πραγματικὰ τὴν ἀνθρώπινη φύση, στὴν ὁποία ἄνοιξε τὸν δρόμο τῆς σωτηρίας. Σωτηρία ποὺ ἀποβαίνει πραγματικότητα καὶ γεγονὸς ποὺ σημαίνει τὴν ἔλευση τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Σὲ μία ὁμιλία του ὁ Βασίλειος Σελευκείας σημειώνει χαρακτηριστικά: «Θεοτόκος ἐστί τε καὶ λέγεται. Ἄρα τίς ἐστι ταύτης ὑψηλοτέρα ὑπόθεσης;… ὡς γὰρ οὐκ ἔστιν εὔκολον νοεῖν τε καὶ φράζειν Θεόν, μᾶλλον δὲ καθάπαξ ἀδύνατον, οὕτως τὸ μέγα τῆς Θεοτόκου μυστήριον, καὶ διανοίας καὶ γλώττης ἐστὶν ἀνώτερον. Ἐπεὶ οὖν Θεὸν σαρκωθέντα τεκοῦσα Θεοτόκος ὀνομάζεται».

Τὸ πρόσωπο τῆς Θεοτόκου δὲν νοεῖται ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὸ ἀνθρώπινο γένος. Ἡ Θεοτόκος εἶναι ὁ ὑγιὴς καρπὸς τῆς ἀνθρώπινης φύσεως καὶ ἡ καλύτερη προσφορὰ τῶν ἀνθρώπων στὸν Χριστό. Στὴν προσφορὰ ὅλης τῆς κτίσεως συμμετέχουμε καὶ ἐμεῖς μὲ τὴν Παναγία. Ὁ ἁγιογράφος, ὅταν ἁγιογραφεῖ στὴν κόγχη τοῦ Ἱεροῦ Βήματος τὴν Πλατυτέρα, δὲν θέλει νὰ εἰκονίσει μόνο τὴν Παναγία, ἀλλὰ ὅλη τὴν Ἐκκλησία ποὺ ἔχει κέντρο της τὸν Χριστό. Ἡ Παναγία ἔγινε Ἐκκλησία καὶ γέννησε τὴν Ἐκκλησία. Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος λέγει ὅτι ὁ Κύριος «ἐνανθρωπήσας σάρκα Ἐκκλησίας προσέλαβε». Εἶναι δὲ χαρακτηριστικὸ ὅτι ὁ Ἅγιος Κύριλλος Ἱεροσολύμων συνδέει τὸ πρόσωπο τῆς Θεοτόκου μὲ τὴν ἔννοια τῆς Ἐκκλησίας, γι’ αὐτὸ λέγει: «ὑμνοῦμεν τὴν ἀειπάρθενον Μαρίαν, δηλονότι τὴν ἁγίαν Ἐκκλησίαν».

Ἡ ἀναφορά, λοιπόν, στὴν Παρθένο Μαρία ὑπενθυμίζει τὴν χαρὰ τῆς λυτρώσεως τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸν Χριστό, γιατί ἐκείνη ὑπηρέτησε πιστὰ τὸ μυστήριο τῆς σωτηρίας μας. Ἡ ἁγνὴ καὶ ἄσπιλη Παρθένος, ἡ πιστὴ καὶ ταπεινὴ κόρη τῆς Βηθλεέμ, μπροστὰ στὰ μάτια τοῦ Θεοῦ εὑρέθηκε ὡς «ἡ μόνη ἐν γυναιξὶ εὐλογημένη καὶ καλή». Αὐτὴν διάλεξε ὁ Οὐράνιος ὅταν ἦλθε τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου καὶ «ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο».

Ὁ φιλάνθρωπος καὶ ἐλεήμων Θεός μας, ποὺ πάντοτε φροντίζει τὸ γένος τῶν ἀνθρώπων, ἐπειδὴ εἶδε τὸ ἔργο ποὺ ἔπλασε μὲ τὰ χέρια Του νὰ εἶναι ὑπόδουλο στὸν διάβολο, θέλησε νὰ ἀποστείλει τὸν Υἱό Του τὸν Μονογενή, τὸν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό, γιὰ νὰ τὸ ἀπολυτρώσει ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ διαβόλου. Ἐπειδὴ ὅμως, δὲν θέλησε νὰ τὸ μάθει, ὄχι μόνο ὁ Σατανᾶς, ἀλλὰ καὶ οἱ ἴδιες οἱ οὐράνιες δυνάμεις, σὲ ἕναν ἀπὸ τοὺς Ἀρχαγγέλους, στὸν ἔνδοξο Γαβριὴλ ἐκμυστηρεύτηκε τὸ μυστήριο. Προοικονομεῖ δὲ ὅτι ἡ Ἁγία Παρθένος θὰ γεννήσει ἁγνὴ καὶ καθαρή, γιατί ἦταν ἄξια τέτοιου καλοῦ.

Ὅταν ὁ Θεὸς Πατέρας εὐδόκησε νὰ πραγματοποιήσει «τὸ χρόνοις αἰωνίοις σεσιγημένον μυστήριον», «τὸ μυστήριον τὸ κεκρυμμένον ἀπὸ τῶν αἰώνων καὶ τῶν γενεῶν», τὸ μυστήριο τῆς Θείας Οἰκονομίας, γιὰ τὴν λύτρωση τοῦ ἀνθρώπινου γένους, μόνο αὐτὴ δέχθηκε τὴν θεία ἀποκάλυψη τοῦ μυστηρίου καὶ κρίθηκε ἱκανὴ νὰ ὑπηρετήσει τὸ ἔργο τῆς σωτηρίας.

Μέσα στὸν χῶρο τῆς Ἐκκλησίας, στὴν πίστη καὶ τὴ δογματική της διδασκαλία, ὁ Εὐαγγελισμὸς εἶναι τῆς «σωτηρίας ἡμῶν τὸ κεφάλαιον καὶ τοῦ ἀπ’ αἰῶνος μυστηρίου ἡ φανέρωσις». Ὁ Ἄγγελος ἀνακοινώνει καὶ εὐαγγελίζεται τὴν θεία βουλή. Ἀλλὰ ἡ Παρθένος δὲν σιωπᾶ. Ἀνταποκρίνεται στὴν θεία κλήση μὲ ταπείνωση καὶ πίστη: «Ἰδοὺ ἡ δούλη Κυρίου· γένοιτό μοι κατὰ τὸ ρῆμά σου».

Ἡ θεία βουλὴ γίνεται δεκτὴ καὶ βρίσκει ἀνταπόκριση. Καὶ αὐτὴ ἡ ἀνθρώπινη ἀνταπόκριση εἶναι ὅ,τι ἀκριβῶς χρειάζεται σ’ αὐτὸ τὸ σημεῖο. Ἡ ὑπακοὴ τῆς Παναγίας ἀντισταθμίζει τὴν ἀνυπακοὴ τῆς Εὔας. Μὲ αὐτὴ τὴν ἔννοια ἡ Παρθένος εἶναι ἡ δεύτερη Εὔα καὶ ὁ Υἱός της ὁ δεύτερος Ἀδάμ. Ὅπως ἡ Εὔα ἐξαπατήθηκε ἀπὸ τὸν λόγο ἑνὸς ἀγγέλου, γιὰ νὰ φύγει ἀπὸ τὸν Θεὸ παραβαίνοντας τὸν λόγο Του, ἔτσι ἡ Παναγία δέχθηκε τὸν Εὐαγγελισμὸ ἀπὸ τὸν λόγο ἑνὸς Ἀγγέλου, ἔτσι ὥστε νὰ φέρει τὸν Θεὸ μέσα της, ὑπακούοντας στὸν λόγο Του.

«Διὰ τῆς Εὔας ὁ θάνατος, διὰ τῆς Μαρίας ἡ Ζωή», κηρύττει ὁ Ἅγιος Ἱερώνυμος. Αὐτὴ ἡ ὑπακοὴ καὶ ἡ χαρούμενη ἀποδοχὴ τοῦ λυτρωτικοῦ σκοποῦ τοῦ Θεοῦ ἦταν μία πράξη ἐλευθερίας. Ἦταν ἐλευθερία ὑπακοῆς καὶ ὄχι πρωτοβουλία, ἐλευθερία ἀγάπης καὶ λατρείας, ταπεινώσεως καὶ ἐμπιστοσύνης.

Κατὰ τὶς ἡμέρες τῆς δημιουργίας τοῦ κόσμου, ὅταν ὁ Θεὸς ἐξέφερε τὸν ζωντανὸ καὶ παντοδύναμο λόγο Του «γενηθήτω», ὁ λόγος τοῦ Δημιουργοῦ παρήγαγε ἐντὸς τοῦ κόσμου τὰ ὄντα. Ἀλλὰ τὴν ἡμέρα ἐκείνη, ἡ ὁποία δὲν ἔχει τὴν ὅμοιά της ἀπὸ τῆς ὑπάρξεως τοῦ κόσμου, ὅταν ἡ θεία Μαρία προσέφερε τὸ σεμνὸ καὶ ὑπάκουο «Γένοιτο», ὁ λόγος τοῦ δημιουργήματος κατέβασε στὸν κόσμο τὸν Δημιουργό. Ἐδῶ ὁ Θεὸς καὶ πάλι προσφέρει τὸν λόγο Του: «Θὰ συλλάβεις, θὰ γεννήσεις υἱὸ καὶ θὰ τὸν ὀνομάσεις Ἰησοῦ. Αὐτὸς θὰ γίνει μέγας καὶ θὰ ὀνομαστεῖ Υἱὸς τοῦ Ὑψίστου. Σὲ αὐτὸν θὰ δώσει ὁ Κύριος ὁ Θεὸς τὸν θρόνο τοῦ Δαυΐδ, τοῦ προπάτορά Του. Θὰ βασιλεύσει γιὰ πάντα στοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἰακὼβ καὶ ἡ βασιλεία Του δὲν θὰ ἔχει τέλος».

Ἡ Θεοτόκος ἀποδέχεται τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ τὸ ἀποτέλεσμα θὰ εἶναι τόσο θαυμαστό. Αὐτὴ ἡ ὑπακοὴ εἶναι ἡ μεγαλειώδης δύναμη, εἶναι ἡ καθαρὴ καὶ τέλεια ἀφοσίωση τῆς Μαρίας στὸν Θεό, ἀφοσίωση τῆς θελήσεώς της, τῆς σκέψεώς της, τῆς ψυχῆς της καὶ τῆς ὅλης ὑπάρξεώς της καὶ ὅλων τῶν δυνάμεών της, ὅλων τῶν πράξεών της, τῶν ἐλπίδων της καὶ τῶν προσδοκιῶν της.

Οἱ ἀρχὲς τῆς ἑορτῆς τοῦ Εὐαγγελισμοῦ δὲν εἶναι ἐπακριβῶς γνωστές. Τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ Ἁγία Ἑλένη ἔκτισε στὴ Ναζαρὲτ βασιλική, στὴν ὁποία περιλαμβανόταν κατὰ παράδοση ὁ οἶκος τῆς Θεοτόκου, ὅπου αὐτὴ δέχθηκε τὸν Εὐαγγελισμό, ἐπέδρασε ἴσως στὴ σύσταση τοπικῆς ἑορτῆς.

Οἱ πρῶτες μαρτυρίες περὶ αὐτῆς εὑρίσκονται στὸν Ἅγιο Πρόκλο, Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, τὸ 430 μ.Χ. καὶ στὸ Πασχάλιον Χρονικὸν (624 μ.Χ.), ὅπου χαρακτηρίζεται ὡς συσταθεῖσα στὶς 25 Μαρτίου ἀπὸ τοὺς θεοφόρους δασκάλους.


Ἡ μεγαλοπρεπὴς πανήγυρη τοῦ Εὐαγγελισμοῦ ἐτελεῖτο ἀπὸ τοὺς Βυζαντινοὺς στὸ ναὸ τῶν Χαλκοπρατείων, ὅπου παρίσταντο καὶ οἱ αὐτοκράτορες. Κατὰ τὸν 15ο αἰῶνα μ.Χ. ἡ Πανυχίδα ἐτελεῖτο στὸ παλάτι.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ’.
Σήμερον τῆς σωτηρίας ἡμῶν τὸ κεφάλαιον, καὶ τοῦ ἀπ' αἰῶνος μυστηρίου ἡ φανέρωσις· ὁ Υἷός του Θεοῦ, υἱὸς τῆς Παρθένου γίνεται, καὶ Γαβριὴλ τὴν χάριν εὐαγγελίζεται. Διὸ καὶ ἡμεῖς σὺν αὐτῷ, τῇ Θεοτόκῳ βοήσωμεν· Χαῖρε Κεχαριτωμένη, ὁ Κύριος μετά σοῦ.

Κοντάκιον Ἦχος πλ. δ’. Αὐτόμελον.
Τῇ ὑπερμάχῳ στρατηγῷ τὰ νικητήρια
Ὡς λυτρωθεῖσα τῶν δεινῶν εὐχαριστήρια
Ἀναγράφω σοι ἡ Πόλις σου Θεοτόκε.
Ἀλλ’ ὡς ἔχουσα τὸ κράτος ἀπροσμάχητον
Ἐκ παντοίων με κινδύνων ἐλευθέρωσον
Ἵνα κράζω σοι, χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.

Ἕτερον Κοντάκιον. Ἦχος πλ. δ’. Αὐτόμελον.
Τὸν ὁμοούσιον Πατρὶ καὶ θείῳ Πνεύματι
Υἱὸν καὶ Λόγον τοῦ Θεοῦ Ἁγνὴ συνέλαβες
Τῇ τοῦ Πνεύματος ἐλεύσει τοῦ Παναγίου
Εἰς ἀνάπλασιν βροτείου γένους Ἄχραντε,
Ἀρχαγγέλου σοι φωνὴν κοσμοχαρμόσυνον
Ἐκβοήσαντος, χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.

Μεγαλυνάριον.
Νῦν εὐαγγελίζεται Γαβριήλ, τὸ χαῖρε κραυγάζων, μετὰ δέους τῇ Μαριάμ. Ὢ τοῦ ξένου τρόπου, ἐν μήτρᾳ γὰρ ἀχράντῳ, συνείληπται ὁ Πλάστης, σώζων ὃν ἔπλασε.



Όσιος Σεννούφιος ο Σημειοφόρος

Ίσως ο Όσιος Σεννούφιος να είναι ο ασκητής εκείνος της Νιτρίας, ο οποίος είδε την οπτασία εκείνη της εικόνος του Θεανδρικού Προσώπου του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, για την οποία μας ομιλεί ο ηγούμενος της μονής του Ακαπνίου της Θεσσαλονίκης Ιγνάτιος. Κατά την διήγηση αυτή, ο Όσιος Σεννούφιος αξιώθηκε να δει οπτασία και να ακούσει φωνή, η οποία του έλεγε: «Έξελθε από της γης και του κελλίου σου και πήγαινε στο μοναστήρι της μονής των Λατόμων, στη Θεσσαλονίκη. Εκεί θα σε δω». Μετέβη εκεί ο Όσιος, ρώτησε τους μοναχούς των Λατόμων, αλλά τέτοια εικόνα του Χριστού δεν αξιώθηκε να δει. Έτσι επέστρεψε στη Νιτρία. Και πάλι, όμως, η φωνή του έδωσε εντολή να μεταβεί στη Θεσσαλονίκη, όπου θα έβλεπε την εικόνα του Θεανθρώπου και θα πέθαινε εκεί. Ο Όσιος έφθασε στη Θεσσαλονίκη και ξαναπήγε στη μονή, όταν ξαφνικά, κάποια ημέρα, έγινε σεισμός και έπεσαν τα ασβεστώματα. Τότε αναφάνηκε η θαυμαστή εικόνα του Κυρίου.








ΑΠΟΤΕΙΧΙΖΟΥΣΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΝ ΕΡΗΜΩ

Δευτέρα, 6 Απριλίου 2020

«Ο ένθεος φόβος του π.Αυγουστίνου»..(ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ)

π. Αυγουστίνος Καντιώτης » 2018 » Οκτώβριος

«Ο ένθεος φόβος του π.Αυγουστίνου»

(Βιβλίο«ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΝΑΟΣ»-1976)

Είναι αλήθεια,ότι ο π.Αυγουστίνος Καντιώτης είχε μία αυξημένη(υπεραισθητή) εμπειρία του Θεού.Αυτή ακριβώς η εμπειρία ήταν η αφετηρία του επισκοπικού γίγνεσθαι,ενώ η προβολή της λειτουργούσε στην καρδιά του ως πίστις ακράδαντος,ως φόβος Θεού.Γι’αυτό οι λόγοι του,τα έργα του και τα κηρύγματά του δεν ήταν ακαδημαϊκοί καρποί μίας(απλά)ώριμης θεολογικής αντίληψης-κατάρτισης.Είχαν το προφητικό βάθος,την Ορθόδοξη ενόραση και τη Θεογνωσία των μεγάλων Πατέρων της Εκκλησίας.

Η αντίστασή του,ως επισκόπου,στο ποικιλόμορφο ηθικό κακό,στις σατανικές δυνάμεις και στις αιρέσεις,ιδίως στον οικουμενισμό,ήταν σε σύνδεση με την Ευαγγελική συχνότητα,με Πατερική ένταση,σε μεγέθη δηλ.μη προσεγγίσιμα από τον καθένα σήμερα! Ιδίως μη προσεγγίσιμα από τους σημερινούς οικουμενιστές επισκόπους,που παρά τα πτυχία τους και τη φήμη τους( κατά κόσμον),δεν έχουν πραγματώσει σε βάθος το επισκοπικό διακόνημα,διότι μόλυναν τη διακονία τους με τον ιό του οικουμενισμού.Αυτή ακριβώς η μόλυνση τους στερεί τη δυνατότητα της Ορθόδοξης λειτουργίας τους«Αχρι θανάτου».

Το κλείσιμο των Ι.Ναών και η απουσία του πληρώματος από τις ιερές ακολουθίες της Μ.Τεσσαρακοστής,είναι το πιο χτυπητό φαινόμενο υποχώρησης της έμπρακτης πίστης στο Χριστό,σήμερα,εν μέσω του πυρός της πανδημίας.

Στην πράξη η απόφαση της Ι.Συνόδου καταστρέφει την Πίστη σαν το πιο βαθύ στοιχείο της Ορθόδοξης ζωής.

Τώρα η Εκκλησία,ως ταυτότητα πνευματικής δύναμης ,να λιτανεύσει εικόνες και άγια λείψανα.

Για παράδειγμα στο Βόλο την Εικόνα της Παναγίας Ξενιάς, στην μέση της Παραλίας και να ψάλλει πάνδημος Παράκλησις με αποκήρυξη του οικουμενισμού. Με τέτοιες ενέργειες διατηρούνται οι βάσεις της έμπρακτης Ορθοδοξίας, όπως διαμορφώθηκαν διαχρονικά από τους Αγίους Πατέρες
Σεβασμιώτατοι Ιεράρχες,αυτή η ανατροπή(κλείσιμο Ι.Ναών)ανοίγει την πόρτα σε μελλοντικές μεταβατικές, συνακόλουθες εξελίξεις σαν αιτιακή αιτιολογία, διότι διακόψατε τον συνεχή υπομνηματισμό της Ορθόδοξης Θεολογίας και ζωής.Πώς μπορεί να χαρακτηρισθεί αυτό Σεβασμιώτατε Ναυπάκτου κ. Ιερόθεε;

Κρίνω αναγκαίο,να υπογραμμίσω τη βίωση της λειτουργικής πραγματικότητας από τον π.Αυγουστίνο Στο βιβλίο του «
ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΝΑΟΣ»; (σελ 223) υπάρχει σύντομο ( απλό ) κήρυγμα με τίτλο :«ΓΙΟΡΤΕΣ». Εκεί γράφει :«Αληθινή λατρεία είναι η πνευματική λατρεία».Λατρεία που θέλει μυαλό καθαρό από προλήψεις και δεισιδαιμονίες,καρδιά καθαρή από αισχρές επιθυμίες,χέρια καθαρά από κλοπές και αίματα, γλώσσα καθαρή από ψέματα και βλαστήμιες,όλο
το κορμί καθαρό και αμόλυντο-τότε ο εσωτερικός άνθρωπος,η ψυχή του ανθρώπου,γίνεται ένας ναός,πιο ωραίος από κάθε άλλο ναό,μέσα στον οποίο ο κάθε άνθρωπος μπορεί να προσφέρει οίνο και δοξολογία στο Θεό ( σελ 226).

Ο φόβος του π. Αυγουστίνου ήταν να μη απωλεσθεί το Ορθόδοξο λατρευτικό ήθος,η συνεπής συμπεριφορά προς την παραδοθείσα υπό των Πατέρων και των Οικουμενικών Συνόδων Πίστη σε μια Εκκλησία που«πέποιθε μόνον επί
τον Θεόν»

Σήμερα οι προβληματισμοί –φόβοι του π. Αυγουστίνου δικαιώνονται.Υπάρχουν κοινωνικά φαινόμενα που δείχνουν μία συνεχώς επεκτεινόμενη ασέβεια του κοινωνικού και εκκλησιαστικού ιστού.Φαινόμενα αποστασίας!

Αναφερόμενος στο περιεχόμενο του πνευματικού βίου των σύγχρονων Ελλήνων,είχε γράψει το βιβλίο «ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΠΛΗΓΕΣ».Τί θα έγραφε για το σήμερα;…Τι θα έγραφε για τις Ι.Μονές,που έκλεισαν τις πόρτες,ενώ γνωρίζουν ότι ο φιλάνθρωπος Τριαδικός Θεός επιθυμεί την ενότητα στη Θεία Λατρεία; Ξεχάσθηκε το «μετά φόβου Θεού,Πίστεως και αγάπης προσέλθετε» ;

Αντί της Πίστεως πρυτάνευσε η ευαισθησία και η ευκαμψία έναντι του Καίσαρος!

Στον επίλογο ο π Αυγουστίνος,γράφει :« Αντί οι μέρες των γιορτών να είναι μέρες αγιασμού,έχουν καταντήσει μέρες μέθης,χαρτοπαιξίας,αισχρών χορών,πορνείας και μοιχείας και κάθε άλλης ακαθαρσίας.Δεν είναι υπερβολή αν πούμε, πως τα πιο πολλά αμαρτήματα και εγκλήματα γίνονταν τις μέρες των γιορτών.Σε μας ταιριάζει ο λόγος του Θεού:« τας εορτάς υμών μισεί η ψυχή μου»(Ησ. 1,14)

Γι’αυτό υπάρχει και φόβος,μήπως προς τιμωρίαν μας κυριαρχήσουν οι άθεοι και άπιστοι,και μαζί με τα άλλα θα καταργήσουν και τις γιορτές και τα πανηγύρια.

Ω Κύριε , ελέησόν μας» ( Σελ 227)


ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ

ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ




ΑΠΟΤΕΙΧΙΖΟΥΣΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΝ ΕΡΗΜΩ

Όταν (τηλε)αποφασίζει η Ιεραρχία (Β΄)

«Είμαστε σε μια πρωτόγνωρη συνεδρίαση» είπε ο Αρχιεπίσκοπος. Σε εξέλιξη η τηλεδιάσκεψη της ΔΙΣ. Όλο το παρασκήνιο στο δελτίο ειδήσεων του  Ορθοδοξία

ΟΤΑΝ (ΤΗΛΕ)ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ Η ΙΕΡΑΡΧΙΑ Β΄

ΣΙΩΠΗ ΘΑΝΑΤΟΥ


Τζανάκης Γεώργιος. Ἀκρωτήρι Χανίων


Ἀλοίμονό μου ἄν καλύψω μὲ τὴν σιωπὴ τὴν ἀλήθεια ... ποὺ ἔχω προσταχθῇ νὰ μεταδώσω καὶ νὰ διδάξω στὸν χριστιανικό λαό.

Πάπας Ἀγάθων. ἐν: Δοσιθέου Ἰεροσολύμων.
Τόμος Χαρᾶς. ἐκδ. Ρηγόπουλου. 1985 σελ 152
(Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος) δεν επιτρέπει πλέον σε κανέναν απολύτως, Αρχιερέα, Ιερέα, Διάκονο, Μοναχό ή άλλον εργάτη της Εκκλησίας, να προβαίνει σε δημόσιες δηλώσεις ή εμφανίσεις στα μέσα της Γενικής Ενημερώσεως και το Διαδίκτυο και προτρέπει όλους να ησυχάζουν, να ασκούνται στην σιωπή και την εντονότερη προσευχή.

Ἀνακοίνωσις ΔΙΣ 1/4/2020
Ἄν ἀναλογισθη κανεὶς τί ἐκστομίζουν καθημερινῶς ὁρισμένοι Ἀρχιερεῖς, Ἱερεῖς Διάκονοι Μοναχοὶ ἤ ἄλλοι ἐργάτες τῆς Ἐκκλησίας θὰ πεῖ ὅτι χρειαζόταν κάποιος νὰ τοὺς πεῖ ἐπιτέλους νὰ σταματήσουν, μιὰ ποὺ οἱ ἴδιοι δὲν φαίνεται νὰ συναισθάνονται τὶ λένε, ὅπως καὶ τὶ πράττουν.

Παράδειγμα: «Θα έρθει η στιγμή για να γιορτάσουμε το αληθινό Πάσχα, που θα είναι το πέρασμα στην κανονικότητα».
( https://www.romfea.gr/ieres-mitropoleis/36208-dimitriados-ignatios-den-dioketai-o-xristianismos-kai-i-ekklisia) Τώρα δὲν θὰ ἑορτάσουμε τὸ Πάσχα, ἀλλὰ δὲν πειράζει. Ἄς κάνουμε αὐτὰ ποὺ μᾶς λένε καὶ θὰ ἔρθει στιγμὴ νὰ ἑορτάσουμε τὸ ἀληθινὸ Πάσχα. Καὶ ποιὸ εἶναι τὸ ἀληθινὸ Πάσχα; Ἡ ἐπιστροφὴ στὴν κανονικότητα. Δὲν εἶναι ὁ Χριστὸς τὸ Πάσχα μας, εἶναι ἡ κανονικότης. Καὶ ποιὰ εἶναι ἡ κανονικότης; Ὑποθέτω τὰ φαγοπότια, τὰ ξεσαλώματα, οἱ πομπὲς καὶ οἱ ἐπισημότητες τῶν δεσποτάδων, τὸ πέρα-δῶθε ἀδελφῶν καὶ πατέρων, εἰκόνων καὶ λειψάνων, τὸ ἔγκλημα τῶν ἐκτρώσεων, τὸ ξεπούλημα τῆς πατρῖδος ἀπὸ τοὺς ἀνθέλληνες κυβερνῆτες μὲ τὴν σύμπραξι τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἡγεσίας, ὁ ἐποικισμὸς τῆς χώρας καὶ ἡ σιωπηλὴ ἄλωσί της, τὰ ἀντίθεα θρησκευτικὰ, ἡ διαστρέβλωσις τῆς ἱστορίας, ἡ ἀποχαύνωσις τοῦ λαοῦ καὶ ἡ μετατροπή του σὲ εὔπλαστη μάζα στὰ χέρια τῶν μαγείρων τῆς πλάνης. Καὶ ποιός τὰ λέει αὐτὰ; Ὁ Ἰγνάτιος Γεωργακόπουλος, ἐπίσκοπος Δημητριάδος. Κατὰ τὴν γνώμη μου καλό θὰ ἦταν νὰ τοῦ πῇ κανεὶς νὰ σταματήσῃ. Ἀλλὰ ἐκεὶ εἶναι καὶ ἡ Ἀκαδημία Βόλου… Αὐτὸς στέλνει καὶ χειροτονοῦνται ἀπὸ τοὺς σχισματικοαιρετικοὺς τῆς Οὐκρανίας πρόσωπα ἀπὸ τὴν Μητρόπολή του καὶ ἐπιστρέφουν «ἐπίσκοποι» καὶ συλλειτουργεῖ μαζί τους καὶ κανεὶς δὲν μιλᾶ, ὁπότε μᾶς μάρανε ὅτι ἀληθινὸ Πάσχα θεωρεῖ τὴν κανονικότητα; Ναὶ, ἀλλὰ εἶναι ἐπίσκοπος… Ὅμως, σίγουρα «Τοιοῦτος ἔπρεπε ἡμῖν ἀρχιερεύς» τέτοιοι ποὺ εἴμαστε, ὁπότε τί παραπονοῦμαι;

Ἄς γυρίσουμε ὅμως στοὺς ἁγίους ἀρχιερεῖς καὶ τὴν ἀπόφασί τους περὶ σιωπῆς.

Σὲ μιὰ στιγμὴ ποὺ ὁ ἄνθρωπος δέχεται ἕναν καταιγισμὸ λόγων καὶ εἰκόνων μὲ σκοπὸ νὰ ἐξαφανιστῇ κάθε λογικὴ σκέψι καὶ ἀντίστασι, νὰ κυριευτεῖ ἀπὸ τὸν φόβο τοῦ θανάτου, νὰ χάσῃ κάθε ἐλπίδα, νὰ κλείσῃ κάθε ἀκτίνα φωτὸς, νὰ νοιώσῃ μόνος, ἀδύναμος, ἐγκαταλελειμένος, χωρὶς στήριγμα, χωρὶς μέλλον, χωρὶς δυνατότητα διαφυγῆς μὲ μόνη ἐπιλογὴ νὰ ἀφεθῇ στὰ χέρια τῶν εἰδικῶν, τῶν κρατούντων, τῶν σχεδιαστῶν τοῦ νέου κόσμου, τῶν εἰσηγητῶν τῆς παγκόσμιας διακυβερνήσεως· σὲ μιὰ στιγμὴ ποὺ δὲν τοῦ ἐπιτρέπουν οὔτε στὴν ἐκκλησία νὰ πάῃ νὰ κοινωνήσει, δηλαδὴ τοῦ στεροῦν τὸ μόνο σίγουρο φάρμακο ἀπὸ κάθε ἱὸ καὶ ἀπὸ κάθε θάνατο –καὶ αὐτὸ τὸ κάνουν οἱ ἴδιοι ποὺ ἔχουν κληρωθεῖ νὰ εἶναι ὁδηγοὶ καὶ βοηθοὶ καὶ συμπαραστάτες, ἐμψυχωτὲς καὶ πρωτοπόροι μαχητὲς ἐναντίον τοῦ σκότους καὶ τοῦ φόβου- αὐτὴ τὴν στιγμὴ ἐπιβάλλουν σιωπή.

Θὰ ἀκούγονται μόνον οἱ πληρωμένοι τῶν καναλιῶν καὶ τῶν ἐφημερίδων καὶ τῶν μέσων χειραγωγήσεως καὶ ἐκφοβισμοῦ. Θὰ ἀκούγονται μόνον οἱ συμβιβασμένοι, οἱ φοβισμένοι, οἱ ψοφοδεεὶς. Θὰ ἀκούγεται μόνον ὁ καγχασμὸς τοῦ διαβόλου ἀπὸ χιλιάδες ἀνθρώπινα στόματα καὶ μεσά. Γιὰ τοὺς ἄλλους θὰ ἐπιβληθῇ σιωπή. Σιωπή θανάτου.

Ἄν δὲν μιλήσει σήμερα ὁ ποιμένας πότε θὰ μιλήσει; Ἄν δὲν φωνάξει τώρα πότε θὰ φωνάξει; Ἔχει χρέος ἤ δὲν ἔχει; Μὲ ποιὰ συνείδησι θὰ μπεῖ σ᾿ ἕναν κλειστὸ λαό νὰ τελεῖ λειτουργία χωρίς λαό καὶ νὰ μεταδίδεται τηλεοπτικῶς; Γίνεται αὐτό; Αὐτὰ λένε οἱ ἅγιοι; Αὐτὰ λέει ὁ ἅγιος Παΐσιος; Ὅχι μόνο νὰ μιλήσεις ἀλλὰ καὶ νὰ θυμώσεις:

" Ὁ θυμὸς χρειάζεται, ὃταν πρόκειται νὰ ὑπερασπιστοῦμε τὴν πίστη μας καὶ ὂχι φυσικὰ τὸν ἐαυτό μας. Ὃταν βλέπουμε ὃτι πολεμεῖται ἡ πίστη μας πρέπει νὰ θυμώνουμε. Ἂν κατηγορήσουν ἐμένα, ἒχω ὑποχρέωσι νὰ τὸ δεχτῶ. Ἂν ὂμως κατηγορήσουν ἢ πολεμήσουν τὴν Ὀρθοδοξία, χρειάζεται νὰ θυμώσω." (Δ.Τάτση: : Ὀ Γέροντας Παΐσιος. Δ' ἐκδ. 1996. σελ. 75)

Πάντα ὅπου ἐπικρατοῦσε ὁ ὁλοκληρωτισμὸς, ἡ διάθεσι ἐπιβολῆς καὶ ἐξουσιασμοῦ τῶν ἄνθρώπων, ἐπεβάλετο σιωπή. Ἡ συνείδησις αὐτῶν ποὺ θέλουν νὰ ἐπιβληθοῦν τοὺς ἐλέγχει καὶ γι᾿ αὐτὸ δὲν ἀντέχουν νὰ ὰκούγεται οὔτε ἡ παραμικρὴ νύξις γιὰ τὴν ἀλήθεια. Θὰ μιλοῦν μόνον οἱ «εἰδικοί», μόνον οἱ γνωρίζοντες.

Θὰ θυμάστε τὴν ἐπιστολὴ τοῦ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως (μὲ ἠμερομηνία 18 Νοεμβρίου 2016) στὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν, τότε μὲ τὸ δράμα τοῦ Κολυμβαρίου , ὅπου ἀπαιτοῦσε νὰ μὴν ἐπιτρέπεται σὲ ἐκκλησιαστικά πρόσωπα νὰ ὁμιλοῦν (καὶ μάλιστα γιὰ τὸν π. Θεόδωρο Ζήση ἐπρότεινε νὰ τιμωρηθῇ κιόλας) διότι μόνον ἕνας πρέπει νὰ ὡμιλῇ στὴν ἐκκλησία (διαστρέφοντας λόγο τοῦ ἁγ. Ἱωάννου τοῦ Χρυσοστόμου- βλέπε Ακτῖνες: Ἔλεος πατέρες! Ἔλεος

Ἴσως αὐτὲς τὶς προτροπὲς νὰ ἐφαρμόζῃ τώρα μὲ χρονοκαθυστέρησι ὁ Ἀθηνῶν, τώρα ποὺ τοῦ τὸ ζητάει ὅλο τὸ παγκόσμιο σύστημα ἐπιβολῆς τοῦ φόβου .

Στὴν ψευδοσύνοδο τῆς Φεράρας Φλωρεντίας - ὅπου πάλι εἶχε συρθεῖ ἡ ἐκκλησία ἀπὸ ἄφρονες ποιμένες καὶ ἐπιπόλαιους ἄρχοντες γιὰ νὰ σωθῇ, δῆθεν, ἡ Βασιλεύουσα, καὶ τελικῶς καὶ ἡ πίστις ξεπουλήθηκε καὶ ἡ Πόλις ἔπεσε- εἶχε ἐπίσης ἀπαγορευτεῖ στοὺς πάντες νὰ μιλοῦν:

Ὁ Βασιλεὺς εἶχε ἐπιβάλλει λογοκρισία καὶ «οὐδεὶς εἶχεν ἐλευθερίαν λέγειν ὡς ἐβούλετο». (Συρόπουλου Ἀπομνημονεύματα. Vera Historia Unionis non Verae inter Graecos et Latinos. Adriani Vlaco. MDCLX σελ 162)

Κάποιοι ἐπίσκοποι δὲν ἐπέτρεπαν στοὺς ὑπολοίπους νὰ λένε οὕτε κἄν τὴν γνώμη τους, λέγοντας τους ὅτι δὲν εἶναι ἐκλεγμένοι γιὰ νὰ μιλοῦν. Ὁ Νικαίας Βησσαρίων, ὁ λατινόφρων καὶ μετέπειτα Καρδινάλιος, δὲν ἄφηνε τὸν μέγα Ἐκκλησιαστικὸ, τὸν Συρόπουλο οὔτε νὰ πῇ τὴν γνώμη του στὴν σύναξι τῆς ἀντιπροσωπείας τῶν ἀνατολικῶν: «Εἰ μὲν τῶν ἐκλελεγμένων ὑπάρχεις εἶπε, εἰ δὲ οὐχ ὑπάρχεις μή λέγε τί» μὲ ἀποτέλεσμα νὰ τοῦ ἀπαντήσει ὁ Συρόπουλος:

Ἀφοὺ οὔτε ἐδὼ οὔτε στὴ Σύνοδο μᾶς ἐπιτρέπεται νὰ ποῦμε κάτι, εἶναι περιττὸ νὰ καθόμαστε ἐδὼ. Ἄς μᾶς ἀφήσουν νὰ φύγουμε. Ἄν καθόμαστε σιωπῶντες καὶ κατασκευάσεις ἐσὺ μιὰ ἀπόφαση ὅπως τὴν θέλεις ἐμεῖς δὲν θὰ συμφωνήσουμε.

«Ἐπεὶ οὔτε ἐνταῦθα , οὔτε ἐν τοῖς συνόδοις ἔχομεν ἄδειαν εἰπεῖν τι, περισσὸν ἐστιν εἶναι ἡμᾶς ᾧδε. Δότωσαν ἡμῖν ἄδειαν ἀπελθεῖν οἴκαδε. Εἰ δὲ καὶ καρτεροῦμεν σιωπῶντες ὡς καὶ αὐτὸς θέλεις, οὐ μὲν ἰσως κατασκευάσεις καὶ ἐρεῖς ὡς βούλει τὴν σὴν ἀπόφασιν ἡμεῖς δ᾿ ἀσύμφωνοι εὑρεθησόμεθα». (Συρόπουλος ὅ.π. σελ. 174)

Μεγάλοι δάσκαλοι βέβαια ἦταν, καὶ εἶναι, οἱ παπιστὲς. Στὸ μόρφωμα αὐτὸ (ὅπως καὶ στὰ ἱδεολογικὰ τέκνα του) εἶναι ἀδύνατον νὰ ὑπάρξει καμμία μορφὴ ἐλευθερίας ἀφοὺ ὅλοι εἶναι δοῦλοι ἑνὸς ἀλαθήτου ἐκπροσώπου τοῦ ἀπόντος Θεοῦ. Δὲν εἶναι τυχαῖο τώρα ποὺ καὶ οἱ δικοί μας ἀρχιερεῖς (ἐννοεῖτε κάποιοι, ὄχι ὅλοι) ἀγάπησαν τὴν ἐξουσία καὶ τὰ πρωτεία, νὰ συμπεριφέρονται ὡς ἀλάθητοι καὶ ζητοῦν μόνον σιωπὴ καὶ ὑποταγή.

Ἐκεῖ λοιπὸν συνέβη τὸ ἐξῆς. Ὅταν ἐπιτέλους ξεκίνησαν οἱ διαλέξεις καὶ ὁ ἅγιος Μάρκος ὁ Εὐγενικὸς παρουσίασε τὶς θέσεις τῶν ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας κάποιοι ἀσκητὲς καὶ ἔγκλειστοι ποὺ παρευρίσκοντο στὶς διαλέξεις ἔλεγαν καὶ ὁμολογοῦσαν ὅτι οἱ Γραικοὶ ἀκολουθοῦν τὴν σωστὴ πίστι καὶ τηροῦν τὰ σωστὰ δόγματα.



Συνήρχοντο δὲ ἐν ταῖς διαλέξεσι καί τινες τῶν ἐρημιτῶν καὶ ἀπροΐτων μοναχῶν, ἐξερχόμενοι τότε διὰ τὸ ἀναγκαῖον τῶν διαλέξεων. Ὡς οὖν ἤκουσαν τὰ παρὰ τῶν ἡμετέρων εἰρημένα, ἔλεγον ὅτι ὁμολογουμένων οἱ γραικοὶ τῆς ἀληθοῦς ἀντέχονται πίστεως καὶ τὰ ὑγιεῖ τετηρήκασι δόγματα.( Συρόπουλος ὅ.π. σελ. 177)

Τοὺς μάζεψαν τότε οἱ Καρδινάλιοι καὶ τοὺς ἐπισήμαναν ὅτι ἐσεῖς εἶστε καλόγεροι καὶ ξέρετε τὰ καλογερικά. Ἀπὸ θεολογία δὲν γνωρίζετε. Αὐτὰ τὰ ξέρουν οἱ σπουδασμένοι θεολογία. Γι᾿ αὐτὸ ὁρίζει ὁ Πάπας νὰ σιωπάτε καὶ νὰ μὴν ταράσσετε τὸν Λαό.

«Ὑμεῖς ἔστε μοναχοί, καὶ οἴδατε τὰ περὶ τῆς μοναχικῆς πολιτείας καὶ περὶ τῆς τοιαύτης διαγωγῆς. Περὶ δὲ θεολογίας οὐκ οἴδατε, ἀλλ᾿ οἴδασιν αὐτὰ οἱ τὴν θεολογίαν πεπαιδευμένοι. Διὰ τοῦτο ὁρίζει ὁ Πάπας ἵνα σιωπᾶτε, καὶ μὴ ταράττετε τὸν λαὸν, ἐπεὶ οὐκ οἴδατε λέγειν τι περὶ τῶν θεολογικῶν. Καὶ οὔτως ἔσκωψαν καὶ κατεσίγασαν αὐτούς. (Συρόπουλος ὅ.π. σελ. 177-178)

Βλέπει κανεὶς ὅτι καὶ ὁ Πάπας τότε ἀνησυχοῦσε γιὰ τὸν λαὸ, νὰ μὴν ταράσσεται, καὶ τώρα ἡ Σύνοδος πάλι προς ωφέλεια της δημόσιας υγείας και όλων των πολιτών της Πατρίδος μας ὅπως καὶ οἱ πολιτικοί μας ἐπίσης… Μᾶς πνίγει ἡ φροντίδα τους καὶ ὁ ποταμὸς τῆς ἀγάπης τους. Φτάνει σεβασμιώτατοι τόση ἀγάπη καὶ μέριμνα. Ἀφῆστε ὅσους εὐσεβεῖς ἱερεῖς ἀπόμειναν νὰ κάμουν τὶς ἀκολουθίες τῆς Μεγάλης Ἐβδομάδος καὶ ἄν ὑπάρχει καὶ κανένας ποὺ δὲν φοβᾶται τὶς μολύνσεις νὰ πάῃ -ἐξ ἄλλου πόσοι πηγαίνουν σὲ αὐτὲς; Ἄν πάλι δὲν γίνει, δηλ δὲν ἀφήσετε νὰ ἀνοίξουν οἱ ἐκκλησίες, δὲν πειράζει. Ἄλλος εἶναι Τὸ ἀφεντικό. Ἀπὸ αὐτὸν θὰ πληρωθοῦμε ὅλοι καὶ θὰ λάβουμε ὅτι μᾶς ἀξίζει.

Πάντως στὴν κανονικότητα τῆς ἐπίπλαστης καὶ τυπικῆς εὐλάβειας, τοῦ νὰ νὰ πιθηκίζωμεν τὰ τῆς χριστιανικῆς λατρείας ἄνευ πίστεως καὶ χρηστοῦ συνειδότος. (Παπαδιαμάντη Ἄπαντα. Τομ.5 σελ 96) καὶ νὰ ἑορταστεῖ τὸ Πάσχα μὲ πανηγυρική Αναστάσιμη Παννυχίδα, κατά την Απόδοση της Μεγάλης Εορτής του Πάσχα, δηλαδή κατά το μεσονύκτιο μεταξύ Τρίτης 26 προς Τετάρτη 27 Μαΐου 2020 ὅπως ἀποφάσισατε, καλύτερα νὰ μὴν γυρίσουμε. Ξέρω πῶς δὲν γίνεται, ἀλλὰ καλύτερα νὰ μὴν γυρίσουμε. Γι᾿ἄλλα πονεῖ ἡ ψυχή μας, γι᾿ ἄλλα κλαίει. Αὐτὰ ποὺ θὰ τὰ βρεῖ στὴ Σατραπεία; Αὐτὰ πῶς θὰ τὰ δώσει ὁ Ἀρταξέρξης. Καὶ τί ζωή χωρὶς αὐτὰ θὰ κάνει;

Κάποτε στοὺς διωγμοὺς χυνόταν αἷμα μαρτύρων, τώρα θὰ τοὺς βιώνουμε ὡς πανηγυρικὸ χάπενινγκ ὅταν καὶ ὅπως θέλουν οἱ σκηνοθέτες τοῦ δαιμονικοῦ τσίρκου. Φανταστεῖτε εἰκόνα. Ἀπὸ τὴν Ὡραία Πύλη νὰ βγαίνει ὁ Πάπας καὶ νὰ ἐξαπολύει τὰ συνωδά του «πνεύματα». Χριστιανοὶ καὶ αἱρετικοὶ καὶ δαιμονολάτρες καὶ ἄθεοι καὶ ἀλλόθρησκοι νὰ γιορτάζουν Πάσχα ὅλοι μαζί. Γιατί ὄχι; Ὅλοι παιδιὰ τοῦ ἴδιου Θεοῦ. Ἔτσι δὲν εἶναι σεβασμιώτατοι; Ἡ Ἅλις Μπέϊλυ τὰ ἔλεγε ἀπὸ τὸν μεσοπόλεμο. Τώρα τὸ πνεῦμα της σίγουρα θὰ ἀγάλεται. Ὁρθόδοξοι μὲ παπιστὲς καὶ προτεστάντες καὶ δεσποτίνες καὶ παπαδίνες καὶ ὁμοφυλόφιλους καὶ ζωόφιλους καὶ κάθε ἐπιλογὴ καὶ προσανατολισμὸ, ὅλοι μαζὶ μιὰ ἀγκαλιὰ μιὰ ψυχὴ ἕνα σώμα. Οὔτε διακρίσεις, οὔτε ἀπορίψεις, οὔτε ἀποκλειστικότητες. Ὅλοι μαζί.

Πρὸς τὸ παρὸν σιωπή. Σιωπή καὶ προσευχή.

Σὲ ποιόν; Σὲ Αὐτὸν ποὺ εἶπε Ὅποιος μὲ ὁμολογήσει ἐνώπιον τῶν ἀνθρώπων θὰ τὸν ὁμολογήσω ἐνώπιον τοῦ Πατρός μου; Σιωπῶντας ἐνώπιον τῶν πάντων θὰ τολμοῦμε νὰ προσευχώμαστε; Καὶ νὰ λέμε τί; Χριστέμου κλείσαμε τὶς ἐκκλησίες σου καὶ δὲν κοινωνοῦμε τὸ σῶμα σου γιὰ νὰ μὴν μολυνθοῦμε; Χριστέ μου φοβούμαστε μήπως μᾶς κολήσει ὁ Κορωνοϊός ἀπὸ τὰ χέρια τῶν λειτουργῶν σου, ἀπὸ τὶς ἅγιες εἰκόνες, ἀπὸ τὶς ἅγιες τράπεζες;

Συμπάθα μας ἀλλὰ δὲν ζοῦμε πιὰ στὴν ἄγνοια καὶ τὴν πρόληψι. Τόσοι ἐπιστήμονες τόσοι εἰδικοὶ τόσοι σπουδαῖοι λένε ὅτι ὅλα μολύνουν. Δὲν πρέπει νὰ κινδυνεύσουμε, οὔτε νὰ κινδυνεύσουν οἱ γύρω μας. Ἐξ ἄλλου οἱ ἄρχοντες διατάζουν...

Καὶ ὅταν φύγει τὸ κακὸ ἐμεῖς θὰ ξανανοίξουμε τὶς ἐκκλησίες σου. Θὰ ξαναβάλουμε πετραχείλια καὶ μῆτρες καὶ χρυσοστόλιστα ἄμφια. Θὰ συγκεντρώσουμε κόσμο, θὰ φέρουμε λέιψανα καὶ εἰκόνες, θὰ ξαναμαζέψουμε τὸν λαό. Θὰ τὸν διδάξουμε προσευχὴ, θὰ φέρουμε ὁμιλητὲς σπουδαγμένους νὰ τὸν καθοδηγήσουν.

Σὲ παρακαλοῦμε λοιπὸν μὴν ταράσσεις τὸν κόσμο τώρα ποὺ μᾶς ἀκολουθεῖ. Πὲς καὶ στοὺς δικούς σου ὅτι δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ λένε γιὰ τὴν Θεία μετάληψι ὅτι εἶναι τὸ σίγουρο φάρμακο.Πές στὸν ἅγιο Νικηφόρο τὸν λεπρό (διάβασα ὅτι ἐμφανίστηκε σὲ μία Βουλγάρα ὀρθόδοξη καὶ τῆς εἶπε ὅτι τὸ φάρμακο ὑπάρχει καὶ εἶναι ἡ Θεία Μετάληψις-πράγμα ποὺ ἰσχύει οὔτως ἤ ἄλλως γιὰ ὅσους πιστεύουν τὰ τῆς Ὀρθοδόξου ἐκκλησίας) ὅτι πρὸς τὸ παρὸν δὲν εἶναι σκόπιμο νὰ λέει τέτοια πράγματα γιατὶ ἐξαγριώνει τοὺς ἀπλοϊκούς...

Ἀπὸ ποὺ καὶ πῶς θὰ μᾶς κοιτάξει ὁ Χριστός; Ἀπὸ τὸν σταυρό Του ματωμένος, ἐγκαταλελειμένος καὶ παραπονεμένος ἤ ὀργισμένος ὡς Δίκαιος Κριτὴς ποὺ ἔρχεται νὰ δῇ ἄν βρῇ τὴν πίστιν;

Τζανάκης Γεώργιος. Ἀκρωτήρι Χανίων 5/4/2020

Δείτε και -Όταν (τηλε)αποφασίζει η Ιεραρχία (Α΄)




ΠΗΓΗ

«Μή ἀποστρέψῃς τό πρόσωπόν σου ἀπ’ ἐμοῦ» Γράφει:( ὁ Φώτης Μιχαήλ, ἰατρός)

Προσευχητάρια ΚΥΡΙΕ, ΕΙΣΑΚΟΥΣΟΝ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ ΜΟΥ...

«Μή ἀποστρέψῃς τό πρόσωπόν σου ἀπ’ ἐμοῦ»



Γράφει ὁ Φώτης Μιχαήλ, ἰατρός




Τρόμος καί φόβος ἔχει καταλάβει ὁλόκληρη τήν ὑφήλιο.

Αἰτία; Ἕνας ἰός. Ἕνα τόσο δά μικροσκοπικό σωματίδιο, πού, ὅπως λένε οἱ εἰδικοί, τό μέγεθός του εἶναι μόλις μερικά χιλιοστά τοῦ χιλιοστοῦ! Σωματίδιο κυριολεκτικά ἀόρατο! Τόσο μικρό, πού στα συνήθη μικροσκόπια οὔτε κἄν διακρίνεται! Μονάχα μέ ἠλεκτρονικά μικροσκόπια οἱ ἐρευνητές μποροῦν νά τό ἐντοπίσουν καί νά τό περιγράψουν.

Καί ὅμως! Αὐτό τό μικροσκοπικό ψευτοσωματίδιο ἔχει προκαλέσει παγκοσμίως φόβο καί τρόμο καταμέγα.

Καί συλλογιέται κανείς: Πόσο μικρός καί ἀδύναμος εἶναι τελικά ὁ ἄνθρωπος!

Πόσο ἀνήμπορος ἀποδεικνύεται ὁ ἄνθρωπος μπροστά σέ ἀπειλή προερχόμενη ὅχι ἀπό ἐπικείμενους βομβαρδισμούς, ἀλλά ἀπλῶς καί μόνον ἀπό ἐνδεχόμενη μόλυνση ἀπό ἔνα ἀπειροελάχιστο παρασιτικό μόριο!

Αὐτός,πού ἔφτιαξε οὐρανοξύστες,μπροστά σέ ἔναν ἰό κατάντησε νάνος.Αὐτός,πού νίκησε τήν βαρύτητα καί πέταξε στό φεγγάρι,αὐτοεγκλείστηκε μέσα σέ τέσσερις τοίχους.
Αὐτός,πού οἱ ὑφιστάμενοί του τόν τρέμουν,τώρα τρέμει ὁ ἴδιος σάν τό φύλλο,ἁπλά καί μόνον στήν ἰδέα ὅτι τόν ἔχει ἀκουμπήσει τό μικροσκοπικό αὐτό ψευτοοργανίδιο.

Κάθε μέρα, οἱ ὑπεύθυνοι γιά τήν διαχείρηση αὐτῆς τῆς ἀπρόσμενης ἀπειλῆς,μετρᾶνε κρούσματα καί θανάτους. Ἡ ἀγωνία τους, ἡ ζωγραφισμένη στά προσωπά τους, μεταρέπεται στίς ψυχές τῶν ἀπλῶν ἀνθρώπων σέ θλίψη καί
ἀπόγνωση. Σέ πανικό καί σέ ἰδέες αὐτοκτονικές.

Τό πρόβλημα ἀναδεικνύεται ὡς μέγα καί ἀναγκαστικῶς παίρνονται μέτρα.Ἡ μετάδοση τοῦ ἰοῦ ἀπό ἄνθρωπο σέ ἄνθρωπο πρέπει,λένε,μέ κάθε τρόπο νά ἀναχαιτισθεῖ.Ἔτσι: Ἡ πολιτεία διατάζει ἀπαγόρευση τῆς κυκλοφορίας.Οἱ γιατροί ὁρίζουν νά μείνουμε κλεισμένοι μέσα στά σπίτια μας.Ἡ διοικοῦσα ἐκκλησία συναποφασίζει μέ τήν πολιτεία νά σφραγιστοῦν οἱ Ἱεροί Ναοί καί νά σταματήσουν οἱ πιστοί νά λειτουργοῦνται καί νά κοινωνοῦν.Ἡ Δικαιοσύνη προαναγγέλλει κυρώσεις γιά τούς παραβάτες.Ἠ ἀστυνομία ἐπιβάλλει πρόστιμα καί πραγματοποιεῖ ἐφόδους σέ σταυροδρόμια καί στίς εἰσόδους τῶν ἐκκλησιῶν.

Τί κακό μᾶς βρῆκε μέ τοῦτον τόν ἰό! Νά μήν ὑπάρχει φάρμακο εἰδικό, νά μήν ὑπάρχει διαθέσιμο ἐμβόλιο, νά μή μᾶς φτάνουν τά κρεβάτια στίς ΜΕΘ, νά μήν ἔχουμε μάσκες, νά μή βρίσκουμε ἀντισηπτικά, νά μή βγαίνουμε ἀπό τό σπίτι, νά μήν ἀγκαλιάζουμε τούς γονεῖς μας, νά μή φιλᾶμε τά παιδιά μας, νά μήν ἐκκλησιαζόμαστε, νά μήν ἐξομολογούμαστε, νά μή κοινωνοῦμε τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων!

Πάντες οἱ ἰθύνοντες, πολιτικοί καί ἐκκλησιαστικοί ἀξιωματοῦχοι, ἀποδεικνύονται ἐκ τῶν πραγμάτων ἀνήμποροι νά μᾶς προστατέψουν ἀποτελεσματικά.

Ἀπό παντοῦ ἀδιέξοδα.

Κραυγή ἀγωνίας βγαίνει ἀπό τά κατάβαθα τῆς ψυχῆς μας: Μά δέν ὑπάρχει ἐλπίδα πουθενά;

«Ἀπό φωνῆς τοῦ στεναγμοῦ μου ἐκολλήθη τό ὀστοῦν μου τῇ σαρκί μου»(*).Ἀπό τήν ἀπόγνωσή μου, ἀπό τίς φωνές τοῦ στεναγμοῦ μου, οἱ σάρκες μου ἔλιωσαν καί τά κόκκαλά μου κόλλησαν μέ τό δέρμα μου.

«Ἀπό προσώπου τῆς ὀργῆς σου καί τοῦ θυμοῦ σου, ὅτι ἐπάρας κατέρραξάς με». Κύριε, ὅλα αὐτά τά λυπηρά, πού συμβαίνουν σ’ ἐμένα,συμβαίνουν ἐξ’ αἰτίας τῆς δικῆς σου ὀργῆς. Ὀργίσθηκες, διότι σέ παρεπίκρανα μέ τίς ἁμαρτίες μου.

«Σύ ὠργίσθης καί ἡμεῖς ἡμάρτομεν». Ὀργίσθηκες, διότι ἐμεῖς ἁμαρτήσαμε.Ὅλα τοῦτα τά δεινά, Κύριε, τά ὁποῖα συμβαίνουν σ’ ἐμένα, συμβαίνουν, διότι σέ περιφρόνησα. Ἐνῷ ἐσύ πρότερον, ὅταν ζοῦσα σύμφωνα μέ τό θέλημά σου, μέ ὕψωσες, τώρα ἐπέτρεψες νά πέσω καί νά συντριβῶ, διότι περιέπεσα στήν ἀποστασία καί στόν βοῦρκο τῆς ἁμαρτίας. «Ὑψωθείς δέ ἐταπεινώθην».

«Κύριε, εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, καί ἡ κραυγή μου πρός σέ ἐλθέτω». Κύριε, σέ ἐγκατέλειψα, σέ πρόδωσα, λάτρεψα ἄλλους θεούς ψεύτικους,‘’αὐτοείδωλον ἐγενόμην’’. Τό πῦρ τῶν παθῶν κατέκαυσε τήν ψυχή μου. Δέν ἔσπευσα ἐγκαίρως στήν φιλανθρωπία σου τήν ἀνεξιχνίαστο, νά βρῶ δροσιά καί ταχεία πυρόσβεση. Κατάντησα ἀπόκαυμα. Ξύλο, πού κάηκε βαθιά καί εἶναι ἕτοιμο νά σπάσει καί νά συντριβεῖ. Κύριε, κραυγάζοντας σέ παρακαλῶ, ἄκουσε τήν προσευχή μου.

«Ἐπλήγην ὡσεί χόρτος καί ἐξηράνθη ἡ καρδία μου». Κύριε,ὅπως τό χορτάρι ὅταν πληγωθεῖ μαραίνεται,ἔτσι καί ἐγώ,ἐπειδή πληγώθηκα ἀπό τά πάθη,ἡ καρδιά μου μαράθηκε.

Κύριε, βαρύ τό φορτίο τῶν ἁμαρτιῶν μας. Βαρύτερη, ὅμως, καί ἡ προδοσία τῆς Πίστεως, στήν ὁποία περιπέσαμε.

Τό ἦθος τό κάναμε ἀγνώριστο: Δέν ἔμεινε ἀμαρτία, πού δέν τήν διαπράξαμε.Ἀλλά καί τό δόγμα δέν τό κρατήσαμε ἀναλλοίωτο. Τό παραμορφώσαμε ὑβριστκῶς: Ὀνομάσαμε τίς ψεύτικες καί δαιμονικές θρησκεῖες ‘’ἐκκλησίες’’.

Ἀναγνωρίσαμε ἱερωσύνη καί μυστήρια σέ αἱρετικούς, καταδικασμένους ἀπό Οἰκουμενικές Συνόδους. Συλλειτουργήσαμε μέ ἀχειροτόνητους καί καθηρημένους
ρασοφόρους.Προχωρήσαμε σέ γάμους μεικτούς, περιφρονῶντας τίς ἐκκλησιολογικές καί πνευματικές προϋποθέσεις,πού ἔθεσαν οἱ Πατέρες.

«Μή ἀποστρέψῃς τό πρόσωπόν σου ἀπ’ ἐμοῦ». Εἶμαι ἔνοχος ἐνώπιόν σου.Σέ παρακαλῶ, μή μέ ἀποστραφεῖς.

«Σύ δέ, Κύριε, εἰς τόν αἰῶνα μένεις καί τό μνημόσυνόν σου εἰς γενεάν καί γενεάν». Κύριε, οἱ δικές μου ὑποθέσεις, τά πράγματα τά δικά μου εἶναι εὐκολομετάβλητα καί ἀνώμαλα. Ἐσύ, ὅμως, εἶσαι πάντοτε ἀναλλοίωτος, αἰώνιος
καί ἀθάνατος. Καί ἡ ἐνθύμισή σου εἶναι παντοτινή, τόσο στήν γενεά τοῦ παλαιοῦ λαοῦ τῶν Ἰουδαίων, ὅσο καί στήν γενεά τοῦ νέου λαοῦ τῶν Χριστιανῶν.

«Σύ ἀναστάς οἰκτειρήσεις τήν Σιών, ὅτι καιρός τοῦ οἰκτειρῆσαι αὐτήν, ὅτι ἥκει καιρός». Κύριε, στήν εὐσπλαχία σου μονάχα στηρίζουμε τήν ἐλπίδα μας.
Συγχώρεσέ μας καί ἐξαπόστειλον τό Ἔλεός Σου ἐπί πάντας ἡμᾶς. Σέ παρακαλοῦμε, ὅπως εὐλόγησες καί στήριξες τήν Ἐκκλησία τῶν Ἀποστόλων,ἀναστάς ἐκ τῶν νεκρῶν, ἔτσι καί τώρα βοήθησέ μας. Ἦρθε ἡ ὥρα νά μᾶς βοηθήσεις. Δέν ἔχουμε ποῦ ἀλλοῦ νά καταφύγουμε. Ὅλοι οἱ ἐχθροί τῆς
Ἐκκλησίας, αἰσθητοί καί νοητοί, ἄνθρωποι πονηροί καί συνεπίκουροι δαίμονες,ἔχουν πέσει ἐπάνω της νά τήν κατασπαράξουν.

Κύριε, ἁμαρτήσαμε καί ἀνομήσαμε ἐνώπιόν σου.

Ἐλεῆμον ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς.




5.4.2020, δεκαπέντε ἡμέρες πρίν ἀπό τό Πάσχα.




(*) Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου: Ἑρμηνεία εἰς τούς Ψαλμούς τοῦ

Προφητάνακτος Δαβίδ. (Ἐκδόσεις ‘’Ὀρθόδοξος Κυψέλη’’).







ΑΠΟΤΕΙΧΙΖΟΥΣΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΝ ΕΡΗΜΩ